Ένα κορίτσι με απλά ρούχα και φθαρμένες μπαλαρίνες μπήκε στο γραφείο: οι υπάλληλοι άρχισαν να γελούν, χωρίς να φαντάζονται ποια ήταν στην πραγματικότητα.
Φαινόταν ταπεινή — μια απλή φούστα, ένα πουκάμισο χωρίς διακοσμήσεις, παλιές μπαλαρίνες και ένα καθαρό σακίδιο στην πλάτη. Τα μαλλιά της ήταν πιασμένα σ’ έναν απλό κότσο, χωρίς καθόλου μακιγιάζ. Κάποιος θα νόμιζε ότι πήγε όχι στα κεντρικά μιας μεγάλης εταιρείας, αλλά σε ένα μέρος όπου θα την περνούσαν για καθαρίστρια. Κι όμως, το βλέμμα της ήταν ήρεμο, συγκεντρωμένο και γεμάτο αυτοπεποίθηση.
Πλησίασε τη ρεσεψιόν και είπε ευγενικά:
— Καλημέρα. Θα μπορούσα να μιλήσω με τον γενικό διευθυντή;
Η ρεσεψιονίστ σήκωσε το βλέμμα, την κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω και απάντησε ψυχρά:
— Λυπάμαι, αλλά δεν έχουμε διαθέσιμες θέσεις για τεχνικό προσωπικό.
— Δεν ήρθα να ζητήσω δουλειά, απάντησε ήρεμα η κοπέλα. — Ονομάζομαι Άννα, έχω ραντεβού.
Ένα πνιχτό γελάκι ακούστηκε στον χώρο.
— Ραντεβού; ψιθύρισε μία υπάλληλος. — Κοιτάξτε πώς είναι ντυμένη! Μάλλον έκανε λάθος διεύθυνση.
— Ή προσπαθεί την τύχη της, πρόσθεσε κάποιος ειρωνικά.
Η Άννα δεν αντέδρασε. Χαμογέλασε ελαφρά, σαν να είχε ξανακούσει παρόμοια λόγια, και στάθηκε ήρεμη και αξιοπρεπής.
— Μπορείτε να μου πείτε, παρακαλώ —επανέλαβε ήρεμα— πότε θα μπορέσει ο διευθυντής να με δεχτεί;
— Του το είπα ήδη —απάντησε η ρεσεψιονίστ με μια δόση ειρωνείας—. Θα έρθει αμέσως.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, οι πόρτες του ασανσέρ άνοιξαν και εμφανίστηκε ένας άντρας με ακριβό κοστούμι. Πλησίασε με σίγουρο βήμα και, προς έκπληξη όλων, χαμογέλασε:
— Άννα! Σε περίμενα.
Έπεσε σιωπή. Όλοι έμειναν άναυδοι.
— Επιτρέψτε μου να σας συστήσω, είπε ο διευθυντής. — Αυτή είναι η Άννα, η νέα σας προϊσταμένη.
Η σιωπή έγινε βαριά. Όσοι γελούσαν πριν, τώρα απέστρεψαν το βλέμμα τους ντροπιασμένοι.
Η Άννα έβγαλε ήρεμα από το σακίδιό της έναν φάκελο, άνοιξε τα έγγραφα και είπε με σίγουρη αλλά ήπια φωνή:
— Χαίρομαι που σας γνωρίζω. Έχω ήδη αναλύσει τη δουλειά του τμήματος και βλέπω πού μπορούμε να βελτιωθούμε. Σήμερα θα ξεκινήσουμε με μια ομαδική συζήτηση.
Η φωνή της είχε σιγουριά χωρίς έπαρση. Δεν κατηγόρησε κανέναν· κοιτούσε με γαλήνη και αξιοπρέπεια.
Ο διευθυντής πρόσθεσε αποφασιστικά:
— Η Άννα έχει πλήρη εξουσία να οργανώσει την ομάδα όπως θεωρεί σωστό. Ελπίζω όλοι να δείξουν σεβασμό και επαγγελματισμό.
Η Άννα χαμογέλασε απαλά:
— Ευχαριστώ. Πιστεύω ότι ο καθένας αξίζει μια ευκαιρία να δείξει ότι εργάζεται όχι για την εμφάνιση, αλλά για το πραγματικό αποτέλεσμα.
Κοίταξε τους υπαλλήλους και είπε ήρεμα αλλά σοβαρά:
— Ας είναι αυτή η μέρα μάθημα για όλους μας — δεν πρέπει να κρίνουμε τους ανθρώπους από την εμφάνιση. Πίσω από την απλότητα μπορεί να κρύβονται δύναμη, μόχθος και μεγάλοι στόχοι.
Ύστερα άνοιξε τον φάκελο και είπε γαλήνια:
— Και τώρα, αγαπητοί μου, ας πιάσουμε δουλειά.
Η σιωπή που ακολούθησε δεν είχε πια ειρωνεία — μόνο σεβασμό.
