Εκείνο το πρωινό όλα ξεκίνησαν όπως συνήθως. Ξύπνησα, τεντώθηκα και πήγα αργά στην κουζίνα για ένα φλιτζάνι καφέ. Στο δωμάτιο επικρατούσε ακόμα η πρωινή ησυχία· ο ήλιος μόλις άρχιζε να διαπερνά τις κουρτίνες. Όμως μόλις πέρασα το κατώφλι της κουζίνας, η καρδιά μου πάγωσε: στον τοίχο, εκεί όπου η κουζίνα ενωνόταν με το σαλόνι, παρατήρησα κάτι παράξενο. Από μια ρωγμή έβγαινε μια ροζέ μάζα. Έμοιαζε με ζωντανό πλάσμα που φούσκωνε αργά μπροστά στα μάτια μου. Ένας ρίγος διαπέρασε την πλάτη μου — ένα συναίσθημα ανησυχίας πιο έντονο απ’ όσο θα μπορούσα να φανταστώ.
Μένω σε ενοικιασμένο διαμέρισμα και η πρώτη μου σκέψη ήταν να καλέσω τον ιδιοκτήτη. Ήρθε μέσα σε μισή ώρα. Αρχικά κοίταξε τον τοίχο επιφανειακά, έσμιξε τα φρύδια του, αλλά είπε με ήρεμη φωνή:
— Είναι απλώς παλιά μονωτική αφρώδης ύλη. Τίποτα ανησυχητικό.
Φόρεσε γάντια, πήρε ένα χαρτομάντηλο, σκούπισε προσεκτικά ένα μέρος της μάζας από τον τοίχο και έφυγε σαν να μη συνέβη τίποτα. Όμως δεν μπορούσα να διώξω την αίσθηση ότι κάτι έκρυβε. Η βιασύνη του, η άρνησή του να εξηγήσει — όλα αυτά μου φάνηκαν ύποπτα. Γιατί δεν πρότεινε έναν πιο προσεκτικό έλεγχο; Γιατί δεν κάλεσε ειδικό;
Όταν έφυγε, φόρεσα γάντια, άναψα τον φακό μου και κοίταξα προσεκτικά μέσα στη ρωγμή. Τη στιγμή εκείνη η καρδιά μου σταμάτησε: κάτι κινιόταν μέσα. Στην αρχή νόμιζα ότι η φαντασία μου με ξεγελούσε, αλλά η κίνηση επαναλήφθηκε. Η μυρωδιά ήταν ασθενής αλλά δυσάρεστη, ελαφρώς σάπια, και όσο περισσότερο κοίταζα, τόσο εντεινόταν η ανησυχία μου.
Τράβηξα μια φωτογραφία και την έστειλα σε έναν φίλο βιολόγο. Λίγες ώρες αργότερα με κάλεσε πίσω και επιβεβαίωσε τους φόβους μου: έμοιαζε με αποικία μυκήτων με μυκήλιο, ίσως ακόμα και με μικρά έντομα που χρησιμοποιούσαν τη σιλικόνη και τη θερμότητα του τοίχου ως περιβάλλον διαβίωσης. Σύμφωνα με αυτόν, τέτοιες αποικίες μπορούν να αναπτυχθούν για χρόνια, ειδικά σε χώρους με κακό αερισμό, και αν δεν αφαιρεθούν εγκαίρως, μπορεί να είναι επικίνδυνες για την υγεία — κυρίως για το αναπνευστικό σύστημα.
Κατάλαβα ότι ήταν επικίνδυνο να μείνω εκεί. Την επόμενη μέρα άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου και μετακόμισα. Ο ιδιοκτήτης δεν απαντά πια στα τηλεφωνήματά μου, πράγμα που αύξησε ακόμη περισσότερο την ανησυχία μου.
Από τότε δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι. Κι αν δεν ήταν μόνο μύκητες; Γιατί βιάστηκε τόσο να τα σκουπίσει όλα και αρνήθηκε τον έλεγχο; Τι άλλο κρύβει αυτός ο τοίχος; Μερικές φορές σκέφτομαι ότι ίσως είναι καλύτερα να μην ξέρεις ποτέ τις απαντήσεις σε τέτοιες ερωτήσεις…
Αυτή η εμπειρία με δίδαξε να εξετάζω πιο προσεκτικά τα διαμερίσματα. Ακόμα και μικρές ρωγμές ή παράξενοι λεκέδες στους τοίχους μπορεί να κρύβουν κίνδυνο. Τώρα ελέγχω πάντα σχολαστικά ένα σπίτι πριν μετακομίσω και δίνω προσοχή σε κάθε ένδειξη υγρασίας, μούχλας ή παράξενης οσμής. Η υγεία είναι το πιο πολύτιμο αγαθό και δεν πρέπει ποτέ να αγνοούμε τα προειδοποιητικά σημάδια, ακόμα κι αν ο ιδιοκτήτης λέει ότι «δεν τρέχει τίποτα».
Κάθε πρωί, όταν φτιάχνω καφέ στο καινούργιο μου διαμέρισμα, θυμάμαι εκείνη τη ροζέ μάζα στον τοίχο και το συναίσθημα αδυναμίας που με είχε κυριεύσει τότε. Αυτή η εμπειρία με δίδαξε να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου και να μην κλείνω τα μάτια στον κίνδυνο. Μερικές φορές, η προσοχή στη λεπτομέρεια είναι εκείνη που μας σώζει από προβλήματα που ούτε φανταζόμαστε.
