Ο σεΐχης πρόσβαλε τη σερβιτόρα στα αραβικά, νομίζοντας ότι η νεαρή γυναίκα δεν καταλάβαινε τίποτα, αλλά λίγα δευτερόλεπτα αργότερα εκείνη επανέλαβε τα λόγια του σε άψογα αραβικά.
Στον αέρα αιωρούταν το άρωμα του σαφράν και του ούτι σε ένα πολυτελές εστιατόριο όπου συγκεντρωνόταν η ελίτ της Μέσης Ανατολής. Κάτω από τους λαμπερούς πολυελαίους, στο τραπέζι της τιμής, καθόταν ένας πετρελαιομαγνήτης με περιουσία περίπου 43 δισεκατομμύρια δολάρια. Γύρω του, σημαντικοί καλεσμένοι απολάμβαναν εκλεπτυσμένη κουζίνα και μουσική. Η σερβιτόρα τούς εξυπηρετούσε — μια κομψή και συγκρατημένη γυναίκα. Κανείς δεν υποψιαζόταν ότι πίσω από το ήρεμο βλέμμα της κρυβόταν μια δύσκολη ιστορία: είχε μεγαλώσει σε οικογένεια ανατολίτη λογίου και μιλούσε αραβικά από παιδί. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, μετακόμισε εδώ και εργαζόταν διπλές βάρδιες για να φροντίσει τη μητέρα της.
Εκείνο το βράδυ, ενώ σέρβιρε καφέ, άκουσε τα περιφρονητικά ψιθυρίσματα των καλεσμένων. Έλεγαν κακίες για εκείνη. Όμως η σερβιτόρα παρέμεινε επαγγελματική και σιωπηλή. Τότε ο σεΐχης αποφάσισε να την ταπεινώσει δημόσια και δήλωσε δυνατά στα αραβικά: «Αυτός ο δυτικός υπηρέτης δεν είναι άξιος ούτε να αγγίξει το πολύτιμο ποτήρι μου με τα βρώμικα χέρια του». Γέλια ξέσπασαν στην αίθουσα. Η σερβιτόρα έμεινε ακίνητη, και ο σεΐχης, πιστεύοντας πως δεν καταλάβαινε τίποτα, συνέχισε τις προσβολές. Ξαφνικά, καθώς η νεαρή γυναίκα άφηνε ήρεμα τον δίσκο στο τραπέζι, σήκωσε το βλέμμα της και είπε σε άψογα αραβικά μια φράση που άφησε τους πάντες άφωνους.
Η φράση ήταν: «Όποιος ταπεινώνει μια γυναίκα στο τραπέζι του, ταπεινώνει τη δική του τιμή μπροστά στους καλεσμένους του».
Η σιωπή έπεσε στην αίθουσα. Τα γέλια έσβησαν και το πρόσωπο του σεΐχη πάγωσε από έκπληξη. Το δυνατό του γέλιο μετατράπηκε σε οδυνηρή σιωπή. Για την επόμενη ώρα, όλοι έτρωγαν σε απόλυτη ησυχία. Κανείς δεν τόλμησε να αστειευτεί ούτε να μιλήσει δυνατά — τα λόγια της σερβιτόρας αιωρούνταν στον αέρα, υπενθυμίζοντας όσα είχαν ειπωθεί.
Μετά το δείπνο, ο σεΐχης άφησε γενναιόδωρο φιλοδώρημα. Αλλά δεν σταμάτησε εκεί: σηκώθηκε, έκανε τον γύρο του τραπεζιού και πλησίασε προσωπικά τη σερβιτόρα. «Συγχωρέστε με», είπε ήρεμα. — «Μέσα σε αυτόν τον πλούτο, ξέχασα την ανθρωπιά μου. Πώς μάθατε τόσο καλά αραβικά;»
Η σερβιτόρα εξήγησε δειλά ότι ο θετός της πατέρας υπήρξε ανατολίτης λόγιος, που της είχε εμφυσήσει τον σεβασμό για τη γλώσσα και τον πολιτισμό. Ο σεΐχης σκέφτηκε για λίγο, την κοίταξε προσεκτικά και είπε: «Ένα τέτοιο ταλέντο δεν πρέπει να χάνεται στην υπηρεσία τραπεζιών. Αν το επιθυμείτε, σας προσκαλώ να εργαστείτε ως μεταφράστρια».
Έτσι ξεκίνησε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της — ένα κεφάλαιο που δεν είχε ποτέ τολμήσει ούτε να ονειρευτεί.
Αυτή η ιστορία είναι φανταστική. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή γεγονότα είναι εντελώς τυχαία.
